تصنیف «دشت»
چهارگاه

آهنگ و آواز: همایون شجریان 
تنظیـم: شاهـین یوسف‌زمانی 
کلام: فریدون مشیری

 دانلود تصنیف

در نوازش‌هایِ باد،
در گل ِ لبخندِ دهقانانِ شاد،
در سرودِ نرم ِ رود،
خونِ گرم ِ زندگی جوشیده بود.

نوشخندِ مهر ِ آب،
آبشار ِ آفتاب،
در صفایِ دشت من کوشیده بود.

(شبنم ِ آن دشت، از پاکیزگی،
گوییا خورشید را نوشیده بود!)

روزگاران گشت و ... گشت:

داغ بر دل دارم از این سرگذشت،
داغ بر دل دارم از مردانِ دشت.

یاد باد آن خوش‌نوا آواز ِ دهقانانِ شاد
یاد باد آن دلنشین آهنگِ رود
یاد باد آن مهربانی‌هایِ باد
«یاد باد آن روزگاران یاد باد»

دشت با اندوهِ تلخ ِ خویش تنها مانده است
زان همه سرسبزی و شور و نشاط
سنگلاخی سرد بر جا مانده است!

آسمان از ابر ِ غم پوشیده است،
چشمه‌سار ِ لاله‌ها خوشیده است،

جای گندم‌هایِ سبز،
جای دهقانانِ شاد،
خارهای جانگزا جوشیده است! [۱]

بانگ برمی‌دارم از دل:
- «خون چکید از شاخ ِ گل، باغ و بهاران را چه شد؟
دوستی کی آخر آمد؟ دوست‌داران را چه شد؟» [۲]

سرد و سنگین کوه می‌گوید جواب:
- خاک، خون نوشیده است!

[۱] همایون می‌خواند: خارهای جانگزا روییده است؛ که به نظر درست‌تر می‌آید.
[۲] شعر از حافظ